De regeringen van de geïndustrialiseerde landen hebben vorig jaar in Cancún beloofd hun CO2-uitstoot te verminderen. Maar het Kyoto-protocol, dat als enig bindend akkoord een reële vermindering garandeert, nadert zijn vervaldatum. En de vermindering is nog steeds te beperkt. Wat zal er morgen gebeuren?

Vorige week zijn 195 landen in Bonn (Duitsland) samengekomen. Het doel was vooruitgang te boeken in de onderhandelingen rond een wereldwijd akkoord tegen de opwarming van de aarde. Een aantal van deze regeringen hebben zich tijdens de laatste bijeenkomst in Cancún in december 2010 al voorgenomen hun CO2-uitstoot te verminderen. Maar de genomen maatregelen zijn voorlopig onvoldoende om te vermijden dat de opwarming beneden de drempel van 2 graden blijft, een cruciale grens die in Kopenhagen vastgelegd werd. “Als vandaag geen echte verbintenis aangegaan wordt, dan lopen we het risico slachtoffer te worden van een catastrofale opwarming van de aarde met 4 tot 5 graden”, waarschuwt Brigitte Gloire, beleidsmedewerkster voor Klimaat & Duurzame ontwikkeling bij Oxfam.

Recente studies over deze verbintenissen tonen bovendien dat de ontwikkelingslanden hun broeikasgassen met veel meer zullen verminderen dan de ontwikkelde landen. Meer dan 60% van de uitstootvermindering in 2020 zal immers het gevolg zijn van inspanningen van de ontwikkelingslanden.

Zonder uitstel verminderen en aanpassen…

“Uiteindelijk gaat het niet om wie nu het meest vermindert, maar wel dat de globale inspanningen een verwoestende klimaatopwarming kunnen voorkomen. Hoe dan ook zullen we samen verdrinken of samen zwemmen. En met de beloften die vandaag op tafel liggen, zullen we eerder samen zinken”, gaat Brigitte Gloire verder.

“We moeten vandaag nog in actie schieten om de klimaatverandering een halt toe te roepen en te voorkomen dat generaties kinderen in een vicieuze cirkel van honger belanden... Ieder land moet aan de slag en moet bovendien verzekeren dat de armste mensen de nodige ondersteuning krijgen, zodat ze zich aan dit grillige klimaat kunnen aanpassen”, voegt ze toe.

…in plaats van morgen te kiezen voor valse oplossingen

Er zijn niet alleen ambitieuzere inspanningen nodig van de industrielanden om de broeikasgassen terug te dringen. De beloftes rond het Klimaatfonds voor de financiering van klimaatmaatregelen in ontwikkelingslanden moeten gerealiseerd worden. “De hoop die gecreëerd is met de oprichting van het Klimaatfonds in Cancún zou binnenkort weggeveegd kunnen worden. Indien de nieuwe bijeenkomst in Durban (Zuid-Afrika) van eind 2011 niet fundamenteel beslist over de financiering, wordt het fonds niet meer dan een lege doos. Bovendien moet in Durban uitsluitsel gegeven worden over het Kyoto-protocol dat eind 2012 afloopt”, concludeert Brigitte Gloire. Tot op de dag van vandaag is er nog geen financiering voor het Klimaatfonds gevonden tot 2013. Ook nieuwe verbintenissen voor het Kyoto-protocol blijven voorlopig uit.

Wat besproken zal worden in Durban is dus ver van banaal. Afspraak eind november 2011.

---

 

Feiten & Cijfers

• De beloofde uitstootvermindering door de ontwikkelingslanden in 2020 zou 3 keer meer kunnen zijn dan diegene die beloofd is door de EU.
• De prijs van basisvoeding zoals maïs kan meer dan verdubbelen in de komende 20 jaar. Tot de helft van deze prijsstijging zal te wijten zijn aan klimaatverandering. 
• In 2050 riskeren 20% meer mensen honger te lijden vanwege de klimaatveranderingen. De meerderheid daarvan bevindt zich in de ontwikkelingslanden.

Meer informatie

• Contacteer Brigitte Gloire, beleidsmedewerkster voor Klimaat & Duurzame ontwikkeling bij Oxfam: 02 501 67 53 – bgl@oxfamsol.be
• Het Kyoto-protocol is het enige mondiaal bindende akkoord dat via een aanzienlijke vermindering van de CO2-uitstoot een catastrofale opwarming van de aarde wil tegengaan. Het akkoord legt verminderingen op aan de geïndustrialiseerde landen en is zowel gebaseerd op rapporten van het IPCC (het Intergovernmental Panel on Climate Change) als op gemeenschappelijke criteria voor alle geïndustrialiseerde landen.
• Ontdek hier het gloednieuwe rapport van het ‘Stockholm Environment Institute – SEI’ dat aantoont dat de ontwikkelingslanden meer geëngageerd zijn dan de ontwikkelde landen.